Met het project Kukua Na Kuku exporteert Nederland een stuk kennis naar Tanzania op het gebied van productiecapaciteit, technische resultaten, marketing en afzetkanalen. Pijler onder het project is de realisatie van twee demonstratiestallen bij het Kilacha productie- en trainingscentrum in de buurt van Moshi.
Pluimveedocente Jolanda Stolk van Aeres Hogeschool helpt mee om het pluimveeonderwijs in het Afrikaanse land naar een hoger plan te tillen. Met een rugtas vol ervaringen en indrukken schuift ze aan in de achtste episode van de PluimveePodcast.
‘People management’ belangrijk in Tanzania
“Jullie Europeanen hebben een horloge, maar wij hebben de tijd.” Het is een uitspraak die Jolanda Stolk tijdens de podcast met Ruben Lijzenga en Martin de Vries aanhaalt als ze een antwoord zoekt op de vraag wat wij als Nederlandse pluimveesector van Tanzania kunnen leren.
Want één ding staat voor haar als een paal boven water: de liefde en zorg voor de dieren is precies hetzelfde. Alleen werken er op een pluimveebedrijf in Tanzania veel meer mensen en gaat het daarom ook om ‘people management’ dan alleen ‘chicken management’.
Kukua Na Kuka
Stolk is net terug nadat ze in Tanzania is geweest in het kader van Kukua Na Kuka. Aeres Hogeschool is daar als kennispartner bij betrokken en helpt bij het opzetten van het pluimveeonderwijs. Een uniek project in Afrika. Net als in veel Afrikaanse landen is de productie van kip en eieren erg belangrijk voor de voedselvoorziening voor de bevolking.
“Laat zien wat we in Nederland kennen en kunnen.”
In sommige van deze landen is de pluimveesector al vrij ver ontwikkeld. Helaas is dit nog niet overal het geval en is een groot deel van de productie op erg kleine schaal, waarbij de voerkosten relatief erg hoog zijn. Laten we in Nederland nu veel kennis hebben op het gebied van productiecapaciteit, technische resultaten, marketing en afzetkanalen. “Laat zien wat we in Nederland kennen en kunnen. Informeer boeren in de buurt. Vertel jongeren dat het ook anders kan. Daar zijn we mee verder gegaan”, vertelt Stolk over het project.
Visie en kaders voor de pluimveeopleiding
De visie en kaders voor de gloednieuwe pluimveeopleiding zijn afgelopen jaren ontworpen. Aan de examenprogramma’s was samen met de betrokken docenten van de middelbare landbouwschool Kilacha, geschreven. Voor laatste stappen van het grof ontwerp naar een fijn ontwerp reisde Jolanda Stolk van Aeres Hogeschool af naar Moshi district.
Nieuwe onderwijsaanpak
De school wilde bij dit ontwerp, een nieuwe onderwijsaanpak. De overstap van traditioneel klassikaal frontaal docent gestuurd onderwijs aanbod, naar een veel grotere zelfverantwoordelijkheid en betrokkenheid van de student.
“Leren van, en in de praktijk, mogelijk door de komst van training faciliteiten; de leghennen en vleeskuikenstal. Onderwijs dat gericht is op het bijbrengen van competenties die aansluiten bij de beroepspraktijk. Aandacht voor individuele talent-ontwikkeling, waarbij studenten worden voorbereid op toekomstige banen in de pluimveesector.”
Kippen houden in Tanzania
Het klimaat om kippen te houden in Tanzania is volgens Stolk prima. “Die doen het daar heel goed. Er zijn ongeveer 3,5 miljoen kleinere boeren. Het zijn mensen die hebben één koe en twintig kippen, wat mais en wat fruit en zijn daarmee zelfvoorzienend. Ik zie niet zo zeer dat we die verder kunnen helpen.”
Grotere bedrijven hebben meer moeite
“Je ziet ook hele grote bedrijven, over het algemeen buitenlandse investeerders. Vaak zijn ze wel redelijk ingericht met een bijvoorbeeld een voerband en dergelijke. Biosecurity is minder op orde. En het is ontzettend veel handwerk. Volgens mij is alles om het pluimveebedrijf heen de grootste uitdaging. De wegen zijn slecht. Als je bijvoorbeeld denkt aan gekoeld transport, dat is er bijna nog niet, terwijl je wel ziet dat in de grote steden mensen wel steeds meer kip en eieren gaan eten.”
Hoe ziet Kilacha eruit?
Kilacha is een groot landbouwbedrijf met een middelbare landbouwschool. De al aanwezige stallen zijn in principe ruim ingericht voor moederdieren, maar maken nog wel gebruik van watertroggen. “Dus een open drinkwatervoorziening. Voer in vides die lekken, daar gaat nog wel wat mis.”
Volgens Stolk is het echter wel belangrijk dat de Nederlanders zich niet belerend opstellen, maar eerst proberen te vragen waarom de pluimveehouders de dingen doen zoals ze dat doen, om vervolgens te laten zien dat het anders kan.
Luister de PluimveePodcast
Beluister het hele verhaal van Jolanda Stolk, over de Nederlandse inbreng in het Kukua na kuku-project en de ervaringen in Tanzania in de PluimveePodcast via jouw favoriete podcastapp of op Pluimveebedrijf.nl of .be.
Tekst: Martin de Vries
Foto’s: Jolanda Stolk
